เพื่อจะให้ตัวเอง ไม่บิดเบี้ยวมากจนเกินไป...
คนเรา เลยต้องหาทางระบายออก
เมื่อพูดออกมาไม่ได้
ก็ต้องแสดงออก ด้วยการกระทำ...
เริ่มจะกลายเป็นบล็อคที่มีแต่เรื่องเครียดๆซะแล้วซิ แต่เอาไว้ให้จบอันนี้ก่อน เราจะกลับไปเฮฮาปาร์ตี้กันแบบเดิม ดีมั้ยๆ ^ ^
ขอบคุณนะ ที่มาคอมเม้นท์ให้กำลังใจกัน แต่อยากให้ทุกคน อ่าน ด้วยความรู้สึกว่า มันเป็นเรื่องราวในอดีต ที่เกิดมานานมากแล้ว ซึ่ง ไม่มีผลกับปัจจุบัน หรือจะพูดง่ายๆว่า เราผ่านมันมาแล้ว ทุกวันนี้ก็โอเคแล้ว สนุกสนาน... แต่ก็ขอบคุณมาก ทำให้เราได้รู้ว่า สังคมนี้ ก็ยังมีคนที่หวังดีต่อมนุษย์ร่วมโลก (เอ้อ เว่อร์ไป)
เอาหละ มาว่ากันต่อ...
ยังจำได้ ว่าตอนนั้น แม่ทายาไปก็บ่นไป ก็เข้าใจ ว่าเค้าเป็นห่วง รู้อยู่ตลอดเวลา ว่าไม่มีพ่อแม่ที่ไหน ที่จะไม่รักลูกของตัวเอง ไม่ว่าจะเพศอะไรก็ตาม
แต่เพราะความที่ยังเป็นเด็กมากละมั้ง ทำให้ไม่เข้าใจ ไม่รับฟัง
หลังจากเรื่องคราวนั้น ก็ยังคงกลับบ้านมาบ้านพร้อมรอยฟกช้ำดำเขียว เหมือนเช่นเคย บางทีก็เลือดกบปากมาเหมือนกัน จนกระทั่ง ขึ้นป.3 แม่จับย้ายห้อง...อยากให้แยกออกมาจากกลุ่มผู้ชายที่เคยอยู่
แต่ก็ไม่สำเร็จ กลายเป็นว่า ยิ่งต่อต้านมากกว่าเก่าซะอีก แม้จะไม่ค่อยได้เจอกับเพื่อนแก๊งค์เดิม แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกมันมาชวนไปมีเรื่อง ก็ยังคงไปกับเค้าอยู่เสมอ
และตอนป.3 นี่เอง ที่เกิดการตีกันครั้งใหญ่ของเด็กประถม (ดูแล้วน่าตลกจริงๆ)ครั้งนี้เอง ที่สร้างแผลเป็นบนแขนขวาที่แม้แต่ทุกวันนี้ก็ยังไม่จางหาย รอยที่โดนฟุตเหล็กเจาะเอา...
สุดท้าย เลยกลายเป็นว่า เข้ากับผู้หญิงไม่ค่อยจะได้ ย้ายห้องมา ก็มาสร้างแก๊งค์ใหม่ เพราะฉะนั้น พอขึ้นป.5 ก็เลยโดนแม่จับย้ายอีกรอบ
ตอนนั้น ถูกพวกเด็กผู้หญิง เรียกว่า ทอม บอกตรงๆ ว่าไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่าคำนี้มันหมายความอะไร ไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ
แต่ทันทีที่ขึ้นชั้นป.6 มันเหมือนเป็นจุดหักเหครั้งใหญ่เลย เมื่อวันแรกของการเปิดเทอม มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่เงียบๆคนเดียว จะว่าไปแล้วก็เคยเห็นเธอมาตั้งแต่ตอนไปเข้าค่ายตอนป.5 แล้วแหละ เห็นเลยว่า ถูกเพื่อนรังแกยังไง ถูกเพื่อนในกลุ่มใช้งาน ตอนนั้นก็สงสารเลยหละ
พอลองเข้าไปคุย ถึงได้รู้ว่า เธอไม่เต็มใจหรอก ไม่ได้อยากคบกับเพื่อนกลุ่มนี้ แต่ไม่มีทางเลือก...
ตอนนั้นเอง ที่ตัดสินใจ ดึงเธอออกมา ด้วยคำพูดที่ว่า "มานั่งด้วยกันมั้ยล่ะ?"
เหลือเชื่อมาก เธอยิ้ม แบบ...บรรยายไม่ถูกเลย...
ทั้งๆที่เธอก็คงรู้อยู่แล้ว ว่าเราเป็นคนแบบไหน แต่ก็ยังยิ้มให้ ยอมตามมาง่ายๆแบบนี้...เป็นครั้งแรก...ที่ประทับใจในตัวคนอื่น...
แหะๆ ต่อคราวหน้าฮับพ้ม
edit @ 2005/11/07 12:34:00
